Groeveduik belgie 2015

Groeveduik in België, september 2015

 Onze verblijfplaats in Romedene is weer de oude watermolen waar we vorig jaar ook hebben geslapen. In eerste instantie zouden we met 13 man/vrouw gaan, er zou dan een beetje geschipperd moeten worden met de slaapplaatsen, er zijn namelijk maar 12 bedden. We hadden nog de banken en met deze erbij moest het lukken. Jammer genoeg vielen Freddie en Arne af door omstandigheden. Gelukkig meldde een nieuw lid (Leon) zich  op het laatste moment aan om ook mee te gaan, dus we waren nu met 12 man.  In deze groep waren er zes, die vorig jaar ook in de groeves hadden gedoken, en zes die dit voor het eerst mee gingen.

De meesten van ons waren vrijdagmiddag al op weg gegaan naar het zuiden. Eduard, Erik, Roy en Gerald maakten van de gelegenheid gebruik om alvast een duik te maken bij de Boschmolenplas in Panheel (bij Roermond). Deze duik bleek voor herhaling vatbaar te zijn, in ieder geval als je hun verhalen mocht geloven.

De Tom Tom had bij verschillende reizigers een beetje moeite om de oude watermolen te vinden, maar met een paar extra aanwijzingen kwam iedereen uiteindelijk goed aan.

Met het eten ’s avond waren we bijna kompleet en aan het klaarmaken van de kidneybonen van Erik werd dan ook door velen meegeholpen, dit maakte het eten extra gezellig. Ook het tot laat buiten zitten bij een vuurkorf met een versnapering en een glas zorgde ervoor dat we ons goed vermaakten.

 ’s Zaterdagochtend na het ontbijt gingen we vlot op weg om op tijd bij het stuwmeer l‘Eau d‘ Heure te zijn. Dit gaat namelijk om 10.00 uur open en omdat het daar  vaak druk is wilden we op tijd aanwezig zijn. Het was een ritje van ongeveer een half uur. Bij het stuwmeer bleken we niet de eersten te zijn en de poort was nog dicht, dus wachten met z’n alle langs een smalle weg en daarna duwen om naar binnen te gaan en dan wachten….tot de kantine opengaat om in te schrijven en te betalen. Volgens degenen die er vorig jaar ook hadden gedoken was het zicht nu een stuk minder, we hadden maar 10m zicht. Het is hier steeds zo dat er een hoop rubber tegelijk het water in gaat, wonderbaarlijk  zie je daar onder water bijna niemand van terug. En het was een mooie duik, veel snoeken en andere vissen gezien. We zijn zelfs tot aan de stuwdam gedoken, de dam zelf viel tegen, maar de duik was erg mooi.

 Ook nu bleven we lekker lang onder water en het vullen ging wat langzamer dan vorig jaar. Dus even wat improviseren met eten in Philipville, we zaten net voor sluitingstijd in een plaatselijke snackbar. Wat hebben die Belgen toch een rare openingstijden. Rare jongens die Walloniërs. Na het eten snel door naar de groeve van La Croisette, voor de middagduik,  gelukkig ligt alles lekker dicht bij elkaar en ook hier waren we niet de eersten. Even inschrijven, omkleden, buddyparen indelen en een kleine wandeling maken naar de groeve. Deze groeve is meer het type zwembad zonder tegeltjes, met vrij strakke wanden en goed overzichtelijk. Links in de groeve, op een diepte van ca. 7 m, is de voederplaats voor de vissen.  Als je hier rustig gaat liggen dan komen ze vanzelf op je af en het zijn geen kleine vissen.

 Met de planning van de duiken bij de groeves moet je altijd goed rekening houden met de openings- en sluitingstijden van de verschillende groeves en daar je duiken zo goed mogelijk op afstemmen. Als een duik uitloopt kan je planning, ook met het middageten erbij, wel eens aan de krappe kant komen. Hierbij moet je steeds relaxed blijven en denken ‘het komt wel goed’. Tot nu toe is het nog steeds goed gekomen. Strakke planningen werken in zo’n weekend niet.

 Terug in de watermolen gingen we ons sobere avondeten klaarmaken: reerug, wildzwijn van de barbecue, rodekoolsalade, rijst, boontjes en satésaus, we moeten ons altijd wel behelpen op zo’n weekend. Jan en Leon, nog bedankt voor het wild. De snacks voor  ’s avonds werden na dit maal niet echt aangebroken. Bij de vuurkorf met marshmallows was het wel fijn uitbuiken.

 Na de laatste duik in La Croisette zijn we op de terugweg even langs  La Roche Fontaine gegaan, dit lag toch op de route, we hadden gepland om zondag hier onze eerste duik gaan maken. Het bleek dat het waterpeil nog steeds niet op hoogte was.  Na het eten hebben we dit even in de groep gegooid,  er waren nu twee opties  1e Traigneaux en Floreffe, 2e Sprimont en La Gombe, de meerderheid stemde voor optie twee. Dit betekende dat we zondagmorgen wat vroeger weggingen richting Luik, als eerste bij Sprimont, hier konden we al om 9.00 uur gaan duiken.

Na het ontbijt en alles schoongemaakt te hebben vertrokken we naar Luik, de verschillende navigatiecomputers bleken ook andere routes te hebben, dus we arriveerden op verschillende tijden bij Sprimont. Deze groeve is vrij smal en ligt een aardig stukje naar beneden, daarom is er een liftje voor de duikspullen. Doordat deze groeve er wat minder aantrekkelijk uit ziet zagen een paar man er waarschijnlijk daarom van af om hier te gaan duiken. De rest is er wel ingegaan en het bleek dat deze groeve veel verassingen had. Veel grote baars, steur (ook een witte), karpers, grote rotsblokken die kris kras lagen, een wrakje, een onderwaterdome met een luchtkamer, kortom een mooie groeve die de duik zeker waard was. Doordat we op tijd in La Gombe moesten zijn hebben we geen gebruik  kunnen maken van het restaurant. Jammer, want dat is erg goed, ik spreek uit ervaring. Vlak voor dat we het water in gingen bleek Leon zijn vinger ontzet te hebben, hij hielp even iemand met een koffer. In het ziekenhuis bleek de vinger gelukkig niet gebroken maar alleen uit de kom en kon hij gespalkt worden. Voor Leon was dit weekend het duiken voorbij.

 In La Gombe zagen we iedereen weer en ook hier mochten we achteraan sluiten op de parkeer- plaats. Roy dook niet en zou als “stand-by duiker” optreden op de steiger. Omdat we (eigenlijk Jan) ons aangemeld hadden, kregen we een tijd mee wanneer we te water mochten. Ondanks de vele duikers in het water was het zicht goed en struikelde je niet over het rubber. Na verschillende objecten bekeken te hebben, kwamen we bij de rails die van de steiger naar beneden loopt. Als je hier stil blijft liggen zwemmen de steuren bijna onder je door, je hoeft ze niet aan te raken, dat doen de steuren zelf wel en ook de karpers die tegen je bril aan komen. Dit is een plek waar je gewoon even lekker ligt te genieten en onderwijl je dieptestop maakt.

Na nog even in de zon te hebben gezeten ging iedereen huiswaarts met het gevoel dat het een goed weekend was geweest.

Weer voor herhaling vatbaar, wat zullen we volgend jaar in België gaan doen?

 René